جواد خیلی آرام وارد کلاس شد. بگی نگی ترسیده بود. بدون هیچ حرف و حدیثی سر جایش نشست و بی‌توجه به سروصدای دوستانش، سرش را روی میز گذاشت. از دعوایی که امروز توی راه مدرسه دیده بود، هنوز شوکه بود.

سر و صورت خونی عابری که برای دفاع از خود و کیفش، مورد هجوم دو جیب‌بر بی‌انصاف قرار گرفته بود، هنوز جلوی چشمش بود.

هم ناراحت بود از اینکه چرا کاری از دستش برنیامده تا مظلومی را کمک کند و هم از اینکه چرا باید این مسائل در جامعه اتفاق بیفتند. در همین فکرها بود که حرف‌های قشنگ پدربزرگ به یادش آمد:

روزگاری در پیش است که عالم، گلستان و همه‌جا آباد می‌شود. امنیت در همه جای زمین حکم‌فرما می‌شود و هیچ‌کس فقیر نمی‌ماند تا بخواهد دزدی کند. کسی جرأت ندارد دیگران را مورد ضرب و شتم قرار دهد و یا مال یتیم را بخورد. امنیت و سعادت و رفاه، تمام خانه‌ها را فرا می‌گیرد. فقر، ریشه‌کن می‌شود و دیگر کسی غصه نان شب یا چیزهای دیگر را ندارد.

رشد علمی به‌شدت بالا می‌رود و مردم از جهل و نادانی فرار می‌کنند. کینه‌ها برطرف می‌شود و صلح و آرامش بر دل‌ها حاکم می‌گردد. حتی حیوانات نیز با هم مهربان می‌شوند.

بیماری‌ها از بین می‌رود و مردم، با نشاط و سلامت، زندگی را تا همیشه ادامه می‌دهند. آن روز، روز ظهور امام زمان عجل‌الله‌تعالی‌فرجه است.

با صدای پدربزرگ، جواد سرش را از روی میز برداشت.